X
تبلیغات
چهل گیس

در کوچه ها می رقصم،

             همچون درختی در باد

حرفی نگفته دارم ،

              تا امتداد فریاد

تنها تر از کویرم،

               بی یار و هم نشینم

در تنگ آب دنیا،

               من قطره ای اسیرم

برگم کنار شاخه،

                عکسی میان قابم

در قیل و قال دنیا در حسرت سرابم

گریان و بی قرارم،

                دردی به سینه دارم

تن خسته زمستان،

                 دلواپس بهارم

غریب و بی نشانم،

                 دلخسته زمانم

چون تیر در نیامم،

                  دلبسته کمانم

شهرم بدون شاعر،

                  راهم بدون عابر

خاکم بدون حاصل،

                  بی یار و بی نشانم

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان 1390ساعت 7:7 توسط محمد حسن نکوقدم |

با توام مسافر شهر غریب قصه هام

با توام همسفر راز و نیاز و غصه هام

یادگار روزگار عاشقی

با توام ای نازنین

 

بی تو امشب ،

          نگاهم تا برت دامن کشید

مست می بودم ،

         خیالت در دلم مستی چشید

مست گشتی

ساغر مستی شکستی

روی از رویم تو بستی

تا قفس بگشوده دیدی

همچو قاصدک در دامن باد رستی

صحبت از عشق کردی

فرهاد را بهانه کردم

کوه غم از بیخ و بن ویرانه کردم

 

ای دریغا مست بودم ،

 ورنه این دیوانه بازیها نمی کردم

 

باده از حسرت گیتی شکستم

ساغر و ساقی هر دو از بی وفائیها گسستم

از غم یاران

       به سوگ خاطرات روزهایم نشستم 

 

شعر را گردن زدی

       من نرمیدم ، نگسستم

                  عشق را بهانه کردم    

بلکه شاید عاقبت ،

           خاطرت ،

             یادگار عشق پاکت ،

                                روزی از کاروانسرای قلبم قصد گذر کرد .

+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم مهر 1390ساعت 3:22 توسط محمد حسن نکوقدم |

سادگی راز غریبی ست

که در منزل دل جا دارد

و سخن ها با من

و سخن ها با تو

و نگاهی بر در

                    مات

                          مبهوت

                                    منتظر

فاصله یعنی مرگ

و من از قلب جنوب

با تو حرفی دارم

تو که در خاک شمالی

تو که در اوج نبودن بودی

تو که با هر نفسم عشق نثارم کردی

تو که در هستی من نیست شدی

                                        و مرا ما کردی

تو که چون نیلوفر بر تنم پیچیدی

تو که سبزم کردی

            و مرا غرق تمنا کردی

تو که یارم بودی

با تو حرفی دارم

                   پس چرا تنهایم ؟

+ نوشته شده در جمعه هشتم مهر 1390ساعت 23:5 توسط محمد حسن نکوقدم |

زیر لب  می خواندم

       سوره غمگین تنهائی را


شوق یک دلهره در بودن ماه

شوق یک واژه تازه

شوق یک گرم عزیز در سردی راه


زیر لب می خواندم

پر پرواز  دوباره تا غروب

پر یک چرخ زدن در آبی

عشق تا سرحد سقوط

مثل پروانه به یک مهتابی


زیر لب می خواندم

ای کاش هوا نمدار

                      زمین تبدار بود

ای کاش در باور ما

            دل دریائی خدا هم

                                 کمی غمدار بود


زیر لب می خواندم

سوره غمگین تنهائی را

سوره غمگینن تنهائی من

                        تا نفس می آید

                                پر آیه و نافرجام است

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم شهریور 1390ساعت 18:20 توسط محمد حسن نکوقدم |

می و ماه و من مست و

                             صبوح جاودانی

دل و دست و شب سخت و

                              خیال زندگانی

خمار آن دو چشم ماه پاره

میان آسمان پر ستاره

دل تنگ مداد و بهت شاعر

برای خاطرات یک مسافر

گریز از صبح از این بی نشانه

برای امتداد خاطرات کودکانه

برای امتداد یک شب پر شور و شیدا

شبی خاکستری، بی میل فردا

خیال نور در چشمان سایه

تو و تار و تب و ناز و گلایه

سحر بانگ اذان روز مناره

طلوع خورشید، تکرار دوباره

+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم شهریور 1390ساعت 20:55 توسط محمد حسن نکوقدم |

شب شور و

              شب شعر و

                            شب شاعر تنها

شب بهت و

              شب بغض و

                            شب بیداد غمها

شب دلتنگی دیوار کوچه

شب بی خوابی مرموز ریشه

صدای حق حق یک عکس پاره

نوای آشنای تک ستاره

عبور یک غریبه در حوالی

گریز رنگهای شاد قالی

شب شبگردی رویای عاشق

شب بی تابی سرخ شقایق

سکوت مبهم و ترسان بیشه

گریز آب از دستان ریشه

سوالی از سر بی هم زبانی

کجاست پس خانه این مهربانی؟

+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم مرداد 1390ساعت 2:59 توسط محمد حسن نکوقدم |

راهی راه نرفته تا دیار غربتم

تشنه آب  نخورده از سراب لذتم

آسمان بی کران زندگی

شوق پرواز دوباره تا غروب

مثل آن مرغ اسیر

                   من هم اسیر حسرتم

یک خدای مهربان

قبله ای از قلب انسان تا بی کران

سربه سجاده شکر است و تمنا حاجتم

قسمت مرغ مهاجر قفس صیاد و

قسمت بوته لاله گلدان

من گم گشته در این جاده هم

                          اسیر قسمتم

روزی از من نفسی می میرد

روح من از قفسش بال و پر می گیرد

و میان یک بیابان بی کسی

یک غریبه

              آب می ریزد به روی تربتم

+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم مرداد 1390ساعت 11:38 توسط محمد حسن نکوقدم |

خسته و در به در خاطره ها

زخمی از تیر زمان

زیر سرو خانه همسایه

رو به سوی کوچه و چلچله ها

پر پرواز دل تنگم را

         تا تمام خاطرات آن روزها بگشودم

 

سایه تا پشت نگاهم آمد

گرمی دست نوازشگر ایام قدیم

محو در باور دل

              پشت دیوار جنون

                            زیر سایه روشن پنجره آن روزها

پنجره ای پشت نسیم هجرت

روبروی دریا

 که تا حسرت یک نگاه محتاج بسته است

 

قدمم میماند

انگار همین دریا بود

آبی و پاک و زلال و شفاف

 










   *          *           *

                  

 سایه ،

زیر آن سرو خرام بیتوته کردی

زاده خورشید و قربانی مهتاب

همدم راز و نیاز و این تن تبدار

رخت تنهائی این دل بی یار بودی

 

                          کاش زندگی قدر بیداری خورشید بود

 

سایه صدایم کن

خلوتم بی تو یک دریا غم است

کشتی دل بین آن سرگردان

 

ناخدا ، ای نوح من

اولم ، آخرم ، ای روح من

 

خوب میدانم

           بی تو در سرداب شب

                               زخمی خنجر نامردانم

                         

                        از کنارم مگذر

+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام تیر 1390ساعت 10:52 توسط محمد حسن نکوقدم |

امان از این زمین از این زمانه

از این دنیای خالی از محبت ، از ترانه

امان از این همه بغض و گلایه

میان خط به خط شاعران بی ستاره

امان از ناله های دختری در سوگ بابا

به هر سو سنگ قبری ؛

                                     گلی پرپر شده در این میانه

امان از بی کسی های اقاقی در زمستان

 در این سرمای سوزان ، کفتری بی آشیانه

امان از ابر ، از این آسمان غرق اندوه

از این شب گریه های عاشقانه

امان از حسرت پرواز در چشمان قمری

برای پرکشیدن تا افق ؛ هر سو روانه

امان از عابر گم کرده منزل

از این شهر شلوغ و نامه های بی نشانه

امان از باده و سرمستی و شب زنده داری

به هنگام عبادت ، عابدان فکر بهانه

امان از شهر آشوب نگاهت

به دیوارش پر از نقشهای کودکانه

امان از سازهای بی نوازش

امان از چشم های غرق خواهش

خدائی در میان کعبه و غرق ستایش

محبت در خیال کودکان هم شد فسانه

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم تیر 1390ساعت 17:43 توسط محمد حسن نکوقدم |

خسته ام از عشق بی پایان ،

                                           از زندگی بی آرزو

قصد رفتن از میخانه کردم ،

                                          بی شراب و بی سبو

خسته ام از طاقت شاخه به برگ

از تحمل کردن خیس اقاقی در تگرگ

خسته ام از قیل و قال مرغکان وقت طلوع

از سرانجام کرخت جام می ، قبل از شروع

خسته ام از تمام ماه و خورشید و همه این کائنات

از تفکر کردن دست و قلم ، از برای فاعلاتن فاعلاتن فاعلات

خسته ام از این شب بی عابر و این کوچه و سوی چراغ

از ستایش کردن بلبل به گل در ظهر داغ

خسته ام از آسمان ،

                               از این زمان ،

                                                    از این و آن

از تمام تار و پود این جهان بی کران

خسته ام از سرزنشهای ستاره وقت شب

حتی از گوارائی آب ، در دامان سوزاننده تب

خسته ام از ماندن و قصد رفتن کرده ام

قصد رفتن مثل پروانه تا سوی شمع

سوختن از بی کسی در بین جمع

+ نوشته شده در شنبه یازدهم تیر 1390ساعت 14:45 توسط محمد حسن نکوقدم |

قصه صبح و طلوع

                          قصه پیک و صبوح

                                                      قصه یک بازی

قصه زندانی بی آب و غذا

قصه ننگ در کاخ قضا

قصه ما شدن مرگ و نفس

قصه آزادی در کنج قفس

قصه قافله بی یاور و کس

قصه شعر در دامن شب

شاعری خسته در دامن تب

قصه عشق قناری به عقاب

گرمی نگاه کودک بر اوج حباب

قصه نرگس زیبا و آن برکه اب

خواجه شیراز و قدحی پر ز شراب

قصه ترس غروب از شب و تاریکی

شوق رفتن،

                پر زدن از جهان خاکی

+ نوشته شده در دوشنبه ششم تیر 1390ساعت 17:39 توسط محمد حسن نکوقدم |

آن روزها

    قصه دل عشق بی فرجام بود

لیلی و مجنون دو سر مشق

مشق شب ، نامه دل ، اشک دیده

روی خطی از سپیده

در خیالم ، از برایت

بین صد خاطره و فریاد بود

آن روزها

طاقچه کاه گلی قلبم

مثل موج هفت رنگ آسمان

مثل ردپای شبنم روی احساس شقایق

مثل یک باغچه پر از خاطره ها

                                  رخ نمائی می کرد

چه هوائی ؛

 تو و رقص قناری

تو و احساس یاری

منو امید فردا ،

               یک نفس فاصله و این شب یلدا

آن روزها

عطش لبهامان یک جرعه دعا

یک سجاده نور ، احساس خدا

قسم فاطمه و زهرا بود

تا سحر می خندید

              سجده بر پیشانی حکم رانی میکرد

طلبم او بود ، نذرم جان

قسمتم اما ،

           تنهائی

آن روزها

 مثل یک بچه بازیگوش

در به در واژه فردا بودم

فکر از من ما شدن

یکدگر را یافتن ، دریا شدن

در قمار عشق بی پروا شدن

یکه تاز بازی فردا شدن

چه خیالی ،

           تمامِ نا تمام من ،

                            در باورم بر گل نشست .

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم تیر 1390ساعت 14:14 توسط محمد حسن نکوقدم |

سرد و ساده ، مثل باران

میخوری بر بام قلبم ،

    

            چه خوش خاطره داری رهگذر

 

سوره حمد به پایان آمد

سنگ قبرت خیس از شبنم و اشک

 

            چه خوش خاطره داری رهگذر

 

یادت آمد ؟

میان دیدگانت کعبه ساختم

بتت کردم ،

تو را همچون اهورا ، تو را همچون مسیحا

                                                              سجده کردم 

ببین ،

ببین تنها دلیل زندگانی

که بعد از تو

             قبله گم کرده عشقم

                           که بعد از تو دلم را بین مردم نذر کردم

 

ببین

ببین بی تو چه سردم

ببین باغ دلم را

     که بی تو مثل یک صحرای خشک است

 

تو با این دل چه ها کردی ؟

 

صدائی نیست

 

میان این کویر تنهای تنها

من و دل صد پاره و تکرار غمها

تو با این دل چه ها کردی ؟

 

دو قدم مانده به فردا ،

عروس خانه صیاد گشتی

مرا در اوج بودن غرق کردی

میان این شب تاریک و تبدار

کمر بر کشتن مهتاب بستی

 

صدائی نیست ،

 

                 مترسک بین صد دیوار بی قراری میکند

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم خرداد 1390ساعت 16:38 توسط محمد حسن نکوقدم |

ته آن کوچه و آن بوسه یادت هست ؟

وزن آن شعر که در وصف تو بود یادت هست؟

لیلی قصه این دل مجنون بودی

دست در دست، نوک آن کوه بلند یادت هست؟

تربت عشق تو و پاکی این سجاده

مثل پروانه به دورت بودم یادت هست؟

بعد عمری که در حسرت چشمت بودم

آن شب عاشقی و مستی و می یادت هست؟

رفتی و شعر و دل و خاطره ها جا ماندند

کلبه شعر که در رهن تو بود یادت هست؟

لب آن پنجره و هر شب بیداری

یک شب سرد و یک بوسه داغ یادت هست؟

لاله عشق بودی و دلم گلدانت

اوج شعر بودی و قلم زندانت

یاد هر شعر که شد تاوانت

منت عشق که شد قربانت

نفسم در نفست پیچیده و هنوز...

                                         یادت هست                                    

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم خرداد 1390ساعت 0:44 توسط محمد حسن نکوقدم |

کران تا کران، هرکجا چشم می چرخید

همه جا ستاره بود، آسمان مهتابی

زمان هر زمان، ثانیه تا ثانیه

همه بی صبر، بی شکیبائی

طلوع بی طلوع، شب بود و سکون

چشم بود و همه در انتظار زیبائی

پرنده بی پرواز، دریا بی موج

غریبه بی غم، همه در فکر آشنائی

سکوت ملتهب، آوا بی قرار

ساز بی صدائی در فکر رهائی

همه بی غم، همه خندان

روز میلاد است، تو می آئی

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم خرداد 1390ساعت 10:52 توسط محمد حسن نکوقدم |